13-04-13

Grote Manoeuvres

Naast de logistieke steunperiodes aan de eenheden van de 1 Ps Inf Bde, tijdens de schietoefeningen in Kamp Volgelsang en het leveren van logistieke steundetachementen tijdens  de schietoefeningen van de tanks en de artillerie in Höne in de Lüneburger heide (50 km N.O. van Hannover), nam onze eenheid elk jaar ook deel aan grootscheepse manoeuvres die plaats vonden verspreid over grote delen van het West-Duitse grondgebied (in het oostelijk deel van de BSD en eraan grenzende gebieden).
Ook de dienstplichtigen, zullen zich wel een CPX of FTX herinneren waar ze deel van uitmaakten.

 

Tijdens een CPX (Commanding Post Exercise) werden voornamelijk de staven van de eenheden getraind. Niet de ganse Compagnie ging dan op oefening, maar slechts een beperkt aantal officieren, bijgestaan door enkele Onderofficieren, enkele soldaten, chauffeurs, een radio-operator, een kok, enz. De staven van al de eenheden van de brigade gingen dan enkele dagen op het terrein om de tactische manoeuvres van de brigade op West-Duitse bodem te oefenen. In de eenheden in Siegen gingen de dagelijkse taken voor de rest van het personeel ondertussen gewoon verder.

 

Tijdens de grote herfstmanoeuvres (september/oktober) volgde dan een FTX (Full Troop Exercise) waaraan de ganse compagnie deelnam. De brigade ging dan immers met al haar eenheden en al het personeel op oefening. Niet alleen de 1 Ps Inf Bde uit Siegen was dan op manoeuvre, maar AL de brigades uit de BSD verplaatsten zich via de West-Duitse wegen naar de kantonnementen van waaruit de tactische oefening zou starten. Enkele brigades vormden de rode partij (speelden de vijand), die vanuit het oosten, zogezegd vanuit de DDR, in West-Duitsland was binnengevallen.  De opdracht van de brigades uit de groene partij bestond erin de rode partij  te stoppen. Om tactische redenen werd zoveel mogelijk gebruik gemaakt van natuurlijke hindernissen en zo grepen deze oefeningen dikwijls eens plaats aan de Weser; waarbij de rode partij bij het begin van de oefening dan ten oosten van de Weser zat en de groene partij ten westen ervan.

 

Tijdens de herfstmanoeuvres was ónze reëelste vijand echter het weer. De nachten konden al behoorlijk koud zijn en als het begon te regenen was de pret er vlug af.
Om begrijpelijke reden kunnen hier niet alle tactische zetten van onze eenheid tot in detail belicht worden, maar sommigen zullen zich nog wel begrippen zoals een IP (installatie personeel), een achterwacht, een vooruitgeschoven afvoerpunt, en de opeenvolgende nachtelijke verplaatsingen van de compagnie kunnen herinneren. Een logistieke eenheid kan slechts werken  als ze daar een beetje tijd voor krijgt op een veilig afstand van het front (voor onze compagnie was dat vooral wiel- en rupsvoertuigen van de strijdende eenheden herstellen),.  Als het front naar het oosten of het westen opschoof moest ook onze eenheid mee opschuiven; de ene keer om niet door de vijand verrast te worden, de andere keer om onze oprukkende troepen te volgen en niet te ver achter het front achter te blijven want dan werd de afstand voor steun aan onze strijdende eenheden te groot.
De dienstplichtigen zullen spijtig genoeg niet altijd goed meegekregen hebben wat er allemaal gaande was tijdens zo een manoeuvre. De bewegingen van onze strijdende eenheden waren immers slechts via de gecodeerde fax- en radioberichten vanuit onze brigade te volgen en werden door onze Korpscommandant en zijn tweede in bevel op de stafkaart uitgetekend en voortdurend bijgewerkt. Er waren ook para’s bij de rode en de groene partij en die worden meestal gedropt achter de lijnen (bij de vijand). Onze stafkaart mocht nooit in handen vallen van de vijand want dan waren de posities van al de eenheden uit onze brigade meteen verraden.

 

We waren allemaal pionnetjes in een reusachtig spel dat er toe diende ons zo goed mogelijk te wapenen tegen een mogelijke agressor.

| Commentaren (0) | 15:22 | walter van staay |  Facebook | | | Permalink |  Print

De commentaren zijn gesloten.